از همان روزهایی که قدم برداشتم در راه دانشگاه و دانشجوی هنر شدم یا که هنرجوی دانشگاهی، حس می‌کردم گام‌هایی را که همگام بودیم باهم در راهی که امید داشتیم سرمنزل مقصودش فردایی بهتر باشد از آنچه که امروز است و به‌نشان این همگامی و همدلی دست در دست زنجیری ساختیم که امروز کانون توطئه و رشته‌ی فتنه می‌نامندش. ما بودیم و ما که غم‌ها و شادی‌ها، سختی‌ها و تلخی‌ها، بغض‌ها و کینه‌ها و دلتنگی‌های نسل‌مان را در عمق استخوان خود حس می‌کردیم. بزرگترین ناکامی ما که شاید بزرگترین ناکامان این روزگاریم این است که حکومتی بر ما حاکم شده که حکمش بر ما لازم‌الاجراست و ما محکومین مطلق حکمیت مطلقه‌شان هستیم. حکومتی که سال‌ها...